دانشگاه جامع انقلاب اسلامی

دفاع مقدس صرفاً یک رویداد تاریخی نیست، بلکه الگویی موفق از بسیج ظرفیت‌های اجتماعی و مردمی برای حل مسائل بزرگ کشور است؛ الگویی که امروز می‌تواند مبنای جهاد علمی قرار گیرد. اردوی راهیان نور «راه رضوان» با حضور دانشجویان دانشگاه جامع انقلاب اسلامی، بازخوانی میدانی همین منطق پیشرفت و پیوند آن با مأموریت علمی و مسئله‌محور دانشگاه بود.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه جامع انقلاب اسلامی، جمعی از دانشجویان این دانشگاه در قالب اردوی راهیان نور «راه رضوان» و به همت بسیج دانشجویی، با حضور در مناطق عملیاتی دوران دفاع مقدس در جنوب کشور، در مسیری قرار گرفتند که بیش از آنکه یک سفر زیارتی باشد، تجربه‌ای عمیق از منطق پیشرفت و الگوی موفق کنش جمعی در تاریخ معاصر ایران است.

آغاز این اردو از دوکوهه بود؛ جایی که خاطره فرماندهی، نظم، ایمان و تصمیم‌های بزرگ هنوز در راهروهای عمار و حمزه جاری است. مسیری که در ادامه به فکه و کانال کمیل رسید؛ سرزمین رمل‌های تشنه و ایستادگی، جایی که «ماندن» گاهی عین «رسیدن» است و معنا در دل سختی شکل می‌گیرد.

حضور دانشجویان در هویزه، یادمان شهدای دانشجو، بار دیگر این حقیقت را یادآور شد که دانشگاه در منطق انقلاب اسلامی، صرفاً محل آموزش نظری نیست، بلکه نقطه اتصال علم با مسئولیت تاریخی است. در این جغرافیا، دانشجو پیش از آنکه در کلاس درس تعریف شود، در میدان تعهد و عمل معنا پیدا می‌کند.

بازدید از شطّ علی، طلاییه و شلمچه نیز فصل دیگری از این بازخوانی بود؛ سرزمین‌هایی که نشان می‌دهند پیشرفت، محصول عبور از خود، ایستادگی جمعی و اعتماد به ظرفیتی است که در دل مردم نهفته است. ظرفیتی که در دفاع مقدس، از پیرزنِ خانه‌دار تا جوانِ روستای دورافتاده، امکان نقش‌آفرینی یافت و یک ملت را به میدان آورد.

ادامه مسیر در علقمه، اروند رود و دشت ذوالفقاری، تصویری روشن از همین منطق ملی را پیش روی دانشجویان قرار داد؛ منطقی که ثابت کرد معجزه، نه در امکانات مادی، بلکه در بسیج ظرفیت‌های اجتماعی و مردمی رقم می‌خورد. همان الگویی که توانست حصر آبادان را بشکند، از اروند عبور کند و ناممکن‌ها را ممکن سازد.

اردوی راهیان نور «راه رضوان» در چشم‌انداز دانشگاه جامع انقلاب اسلامی، بازخوانی همین الگو برای امروز است؛ الگویی که اکنون باید در میدان علم، فناوری و حل مسائل کشور تکرار شود. تجربه دفاع مقدس نشان می‌دهد هرگاه همه ظرفیت‌ها به‌درستی دیده و به کار گرفته شوند، مسیر پیشرفت هموار می‌شود؛ منطقی که می‌تواند مبنای جهاد علمی و حرکت دانشگاه به‌سوی تمدن‌سازی نوین اسلامی باشد.

راه رضوان، نه پایان یک سفر، بلکه آغاز نگاهی تازه به مأموریت دانشگاه است؛ نگاهی که علم را در متن جامعه، مردم را در متن پیشرفت و دانشجو را در خط مقدم حل مسئله تعریف می‌کند.